NEPALSKIE PRZYGODY

Każdemu turyście Nepal kojarzy się przede wszystkim z górami. Ze wspaniałymi, wielkimi Himalajami, zwieńczonymi potężnymi ośmiotysięcznikami, z największym Mount Everestem na czele. Główną atrakcją turystyczną tego górskiego kraju są więc liczne szlaki trekingowe (z najpopularniejszymi: wiodącymi do stóp Everestu i okrążającymi masyw Annapurny). Drugą, niemniej znaną atrakcji Nepalu są wspaniałe świątynie i pałace doliny Kathmandu. Tym razem chcielibyśmy jednak opowiedzieć o innych niż wyprawy w góry i zwiedzanie świątyń możliwościach spędzania wolnego czasu w Nepalu. O ekscytującym raftingu- czyli spływie pontonami po rwącej, górskiej rzece oraz o przemierzaniu dżungli na grzbiecie słonia w poszukiwaniu śladów nosorożca.

Po kilkudniowym pobycie w Kathmandu i zwiedzeniu miasta i okolic szykowaliśmy się do wyruszenia w dalszą drogę. Wykupiliśmy rafting po rzece Trisuri, i pewnego poranka załadowaliśmy się do autobusu. Po 4 godzinach jazdy byliśmy na miejscu. Stanęliśmy nad brzegiem rzeki. Płynąć miało dwanaście osób. Troje Nepalczyków z obsługi spływu: dwóch miało płynąć z nami pontonem, a trzeci miał asekurować nas płynąc na szybkim i zwinnym kajaku. Nas było czworo: dwóch silnych mężczyzn i dwie piękne kobiety. Dodatkowo płyną z nami japończyk oraz 4 kobiety z Francji i Australii. Nepalczyk udzielał nam instrukcji : jak należy zachowywać się w pontonie, jak wiosłować, co robić, gdy ponton zalewać będzie fala. Dostaliśmy kamizelki ratunkowe, kaski i krótkie wiosła. I już po chwili byliśmy w pontonie. To, co nas w pierwszej chwili zaskoczyło to woda... była w miarę ciepła. Ruszyliśmy . Dwoje z nas (męska część naszej wyprawy) usiadło na dziobie. To oni pierwsi mieli stawić czoło falom i wirom. To w nich pierwszych uderzała woda. To oni, szaleńczo wychylając się za burtę, najwięcej wiosłowali. Lecz miejsca na przedzie pontonu, choć eksponowane, pozwalały się dobrze trzymać. Siedząc dalej z tyłu, na chybotliwej burcie pontonu, z powodu gorszego oparcia było się bardziej narażonym na zepchnięcie przez falę.

Nasz ponton początkowo płynął po spokojnej wodzie, jednak już wkrótce wyrosły przed nim fale. Pierwszy kontakt z żywiołem nieco wszystkich zaskoczył. Nikt nie spodziewał się, że spływ będzie aż tak gwałtowny. Ponton, pędząc szybko z nurtem rzeki i przyspieszany przez nasze wiosłowanie wpadł na fale. Uniósł się na pierwszej z nich i poleciał stromo w dół. Wtedy wpadliśmy na następną. Fala przetoczyła się po pontonie. Wszyscy byliśmy mokrzy. Z tyłu poganiał nas głos Nepalczyka: "Wiosłować! Szybciej ! Szybciej!" Ponton podskakiwał. W górę, w dół , w górę. Woda rozbryzgiwała się o burtę, co chwilę nas zalewając. Po chwili jednak wypłynęliśmy na spokojniejszy nurt. Wszyscy byli zadowoleni. Wszyscy przecież oczekiwali ekscytującego przeżycia. I dostali to co chcieli. Co pewien czas ponton wpadał na fale bądź kręcił się na wirach. Najbardziej bujało, gdy podczas pokonywania fal ponton obracał się bokiem, w który po sekundzie uderzała następna fala. Początkowo, gdy uderzała fala, wszyscy machinalnie przestawali wiosłować, starając się przede wszystkim utrzymać w pontonie. Po pewnym czasie jednak odkryliśmy, że wychylanie się i wiosłowanie podczas falowania jest świetną zabawą, a poza tym jest to chyba nawet bezpieczniejsze niż kurczowe trzymanie się pontonu, gdyż uderzająca fala wpycha wówczas do środka. Wszyscy bawili się świetnie.

Po 3-4 h spływu dopłynęliśmy do piaszczystej plaży. Położyliśmy się na piasku i odpoczywaliśmy. Nepalczycy przygotowali obiad. Po konsumpcji i krótkim odpoczynku wsiedliśmy do pontonu i popłyneliśmy dalej. Widoki były wspaniałe. Płynęliśmy głębokim wąwozem, po dwóch stronach rzeki wznosiły się nagie skały. To znowu, gdy brzeg nieco łagodniej opadał, prawie do wody dochodziła zielona dżungla. Czasem widzieliśmy skaczące na drzewach małpy bądź siedzące bajecznie kolorowe ptaki. Co pewien czas nad rzeką przewieszone były wyglądające niepozornie mostki. Niekiedy funkcje mostu spełniała lina z podwieszonym koszem. Człowiek siadał w koszu i ciągnął za linę, przesuwając się nad spienionym nurtem rzeki.

W pewnym momencie, gdy nurt był spokojniejszy, Nepalczyk powiedział, że kto chce może wskoczyć do wody i płynąć obok pontonu. Po chwili byliśmy w wodzie. Nurt, który z pontonu wydawał się spokojny, w rzeczywistości był bardzo szybki. Kamizelki unosiły nas na powierzchni, a nurt pchał, tak że można było płynąć bez wysiłku. Przyjemna kąpiel nie trwała jednak długo, już po paru minutach Nepalczyk wołał nas do pontonu. Przed nami były kolejne fale i wiry.

Po kilku godzinach spływu dobiliśmy do brzegu. Noc mieliśmy spędzić w 2-osobowych namiotach. Zjedliśmy kolację, pochodziliśmy trochę po okolicy i zmęczeni, po pełnym wrażeń dniu położyliśmy się spać. Rano, po śniadaniu wyruszyliśmy dalej. W świetnych humorach wsiedliśmy do pontonu.

Już po chwili wyrosły przed nami fale. Wielkie fale. Wpadliśmy na nie z impetem. Ponton podskoczył na pierwszej i runął w dół. Kolejna fala obróciła nas bokiem. Spadliśmy w dziurę pomiędzy następnymi falami. I wtedy spadła na nas kolejna ściana wody. Z olbrzymią siła. Woda wszystkich nas rzuciła do tyłu . Wpadliśmy do środka pontonu, na siebie. Nie wszyscy.. Asia znalazła się za burtą.

Nagle - wspomina Asia – znalazłam się w wodzie. Poczułam uderzenie w kask i poszłam pod wodę (jak się potem okazało, to jedna z Francuzek po moim kasku wdrapała się do środka pontonu). Na powierzchnie wypłynęłam kilka metrów od pontonu.. Byłam przestraszona i zadawałam sobie pytanie, jak to się wszystko skończy. Szybko jednak opanowałam strach i próbowałam dopłynąć do brzegu. Jednak prąd rzeki był tak wartki, że moje ruchy nic nie dawały. To prąd rzeki ....... i ja niestety musiałam mu się poddać. Pomyślałam trudno. Spojrzałam w dół rzeki. To co zobaczyłam ponownie mnie przeraziło. Rzeka zwężała się, a jej prąd niósł mnie prosto na wielkie kamienie wyrastające z rzeki. Szybko spojrzałam na ponton. Widziałam tylko Artura, który wiosłował co sił. Wydawało mi się, że wiosłuje 3m przed pontonem, byleby szybko wyciągnąć mnie z wody.

Poczułam ulgę, gdy ponton zbliżył się na około 5m. Ratunek był już tak blisko. Spokój trwał tylko chwilę, gdyż zaraz znów wpadliśmy na wzburzoną wodę. Ponton począł skakać po falach i bałam się, żeby mnie nie nakrył. Mogłoby to skończyć się tragicznie, gdyż moja kamizelka ratunkowa wypierała mnie do góry, a ponton wciskał by mnie w rzekę. Tak więc utonąć nie byłoby trudno. Na szczęście wkrótce woda się uspokoiła. Gdy tylko nurt osłabł, ponton z łatwością do mnie podpłynął i wkrótce znalazłam się w środku.

Gdy przeszła wielka fala - przypomina sobie Artur- leżałem na podłodze pontonu. Mocno ściskałem wiosło. Po chwili znów siedziałem na dziobie. Dostrzegłem wówczas w wodzie, jakieś 6-7 m przed pontonem jednego z uczestników spływu. I nagle rozpoznałem: to była Asia.

- Do wioseł - krzyknąłem do siedzącego obok mnie Tomka i z całych sił wiosłowałem. Wiosłowaliśmy wszyscy jak szaleni, tymczasem Asia, mimo iż widziałem że stara się płynąć pod prąd, oddalała się od naszego pontonu. To było straszne: dawaliśmy z siebie wszystko, a efektów nie było żadnych. A dookoła kipiel. Spieniona woda, rozbryzgujące się fale. Z niepokojem patrzałem na skalne ściany na brzegach rzeki. W duchu modliłem się, by nie było zbyt płytko pod powierzchnią wody kamieni. I wiosłowałem. Z całych sił. Nurt się wreszcie nieco uspokoił. Zaczęliśmy się zbliżać do Asi. Nagle, tuż przed zakrętem rzeki dostrzegłem kolejne wielkie fale. Asia już na nie wpadła, fala ją nakryła , lecz wypłynęła, zalała ją następna i straciłem ją z oczu. Teraz na fale wpadliśmy my. Z rykiem przetoczyła się przez ponton woda, przez chwilę dezorganizując wiosłowanie. Ktoś upuścił wiosło, ktoś kaszlał prychając wodą. Tym razem nikt nie wypadł, wrzuciło nas tylko do środka pontonu. Szybko wróciliśmy do wioseł. Z okrzykiem “faster! faster” (szybciej szybciej) natarliśmy na kolejne fale. Jeszcze jeden podskok i znów spokojniejsza woda. Wiosłujemy z całych sił, i wreszcie zbliżamy się całkiem blisko. Fale są, lecz na szczęście małe. Odkładam wiosło, wyciągam rękę - i po chwili mam: jesteśmy znów w komplecie.

Od tej pory wszyscy odnosimy się do rzeki jakby z większym szacunkiem. Wiemy, że potrafi być ona także niebezpieczna. Najbardziej wystraszony wydawał się być japończyk. Od tej pory kurczowo trzymał się burty, a gdy nurt był spokojniejszy chwytał za wiaderko i wylewał wodę za burtę. Jeszcze kilka razy pokonywaliśmy fale i spienioną wodę, jednak już bez żadnych groźniejszych zdarzeń dopłynęliśmy do końca. 70 km spływu rwącą, himalajską rzeką było za nami. Mimo dramatycznych przeżyć byliśmy zauroczeni spływem. Była to naprawdę ekscytująca przygoda. Dla samego spływu warto pojechać do Nepalu. Gdy będziemy mieć następną okazję wzięcia udziału w raftingu, na pewno z niej skorzystamy.

Po zakończeniu spływu pojechaliśmy do Pokhary. Zatrzymaliśmy się tam kilka dni odpoczywając po trudach dotychczasowej podróży. Leżąca kilka zaledwie kilometrów od Annapurny Pokhara jest świetną bazą wypadową w góry. Niestety, sierpień nie jest dogodnym czasem do trekingu w Nepalu. Jest to czas monsunu, a więc częstych deszczy, a co gorsze góry okryte są chmurami. Olbrzymią , górującą nad Pokharą Annapurnę udało nam się zobaczyć tylko raz, o 5 nad ranem. Wkrótce potem otuliły ją chmury. W Pokharze za czysty, duży dwuosobowy pokój z łazienkom płaciliśmy 3 USD. W pokoju był dzwoneczek, którym można było przywołać kogoś, z bardzo miłej obsługi, i zamówić sobie herbatę czy śniadanie do pokoju. Naprawdę, chyba po raz pierwszy mieliśmy tak dobre warunki hotelowe za tak niską cenę.

Będąc w Pokharze warto wypożyczyć łódkę i popływać po znajdującym się tu jeziorze. Na środku jeziora leży wyspa, gdzie znajduje się urocza świątynia.

Z Pokhary udaliśmy się do Saury w parku Chitiwan. Po kilku godzinach jazdy autobusem byliśmy na miejscu. Gdy wysiedliśmy z autobusu obskoczył nas tłum Nepalczyków proponując przejazd jeepem i nocleg. Wybraliśmy jednego. Po przejściu wąskiego mostku na drugą stronę rzeki załadowaliśmy się do samochodu. Dalej 10-15 minut jazdy po wybojach i byliśmy w wiosce. Zatrzymaliśmy się w hoteliku. Po długich negocjacjach ustaliliśmy opłatę za wyjazd w dżunglę na grzbiecie słonia.

Następnego ranka dosiedliśmy słonia i na grzbiecie tego ogromnego zwierzęcia wyruszyliśmy na naszą wyprawę. Najpierw jechaliśmy przez wioskę obserwując życie mieszkańców. Po pół godzinie dotarliśmy do dżungli. Towarzyszący nam Nepalczyk wkrótce skierował słonia wprost między drzewa i liany. Opuściliśmy drogę i posuwaliśmy się na przełaj przez dżunglę. Nasz słoń torował sobie drogę trąbą. Jazda na słoniu jest w zasadzie przygodą samą w sobie. Jednak głównym celem naszej wyprawy było wypatrzenie nosorożca. W samym parku Chitiwan i okolicach żyje ponad 300 nosorożców, i właśnie możliwość ujrzenia ich w stanie dzikim jest magnesem przyciągającym tam turystów. Po 1,5 h przedzierania się przez dżunglę mieliśmy jednak wątpliwości, czy nam się uda dojrzeć nosorożca. Jednak nasz przewodnik złapał ślad. I po chwili... ujrzeliśmy kilkanaście metrów przed nami, między drzewami, nosorożca. Mimo, że nie było go wyraźnie widać, chwyciliśmy za aparaty. Nasz przewodnik zrobił nam jednak niespodziankę, słoń wolno ruszył w kierunku nosorożca. Nosorożec odwrócił się w naszym kierunku. Słoń stanął naprzeciwko niego, w odległości może 2-3 m. Obydwa wielkie zwierzęta stały nieruchomo naprzeciwko siebie. Cieszyliśmy się, że my siedzieliśmy na tym większym. Czytaliśmy, że gdy nosorożec natknie się na mniejsze od siebie zwierze (czy na człowieka), bywa podenerwowany towarzystwem i szarżuje. Należy wówczas wspiąć się na drzewo (ale solidne) bądź uciekać zakosami, często zmieniając kierunek biegu. Nosorożec ma bowiem słaby wzrok i może niezauważyć zmiany kierunku biegu potencjalnej ofiary. Siedząc jednak na słoniu, czuliśmy się bezpiecznie. Aparaty fotograficzne znowu poszły w ruch. Po chwili nosorożec się odwrócił i zaczął oddalać się. Lecz my ruszyliśmy za nim. Gdy nosorożec wyszedł na otwartą przestrzeń, mieliśmy wspaniałą okazję do podziwiania go w całej okazałości.

Z wyprawy w dżunglę wróciliśmy bardzo zadowoleni. Na safari w Afryce można oglądać lwy, żyrafy jak również nosorożce z samochodu. Tu, w Nepalu, na safari wyrusza się na grzbiecie słonia.

Przejścia na strony: